Պետության վախճանը

Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության տարիներին պարգևավճարի ինստիտուտը վարկաբեկվեց. այն դարձավ ոչ թե լավ աշխատանքը խրախուսելու միջոց, այլ կոռուպցիոն մի գործիք, որի միջոցով Փաշինյանը կառավարելի է պահում պետական համակարգը, սեփական թիմը:

Քաղաքացիների հակազդեցությունը բնական է՝ երկիրը թաղված է կարիքների մեջ, պետական համակարգի արդյունավետությունն էլ խիստ կասկածելի է:

ԱԺ նախագահը հերթական պարգևավճարն է տվել պատգամավորներին, որոնցից մեկը՝ Հովիկ Աղազարյանը, ի պատասխան քաղաքացիների դժգոհությունների, ասում է.

«Դե եթե քաղաքացիները երաշխավորեն, որ ինձ ևս 20 տարի կընտրեն, պատգամավոր, որ հիպոթեքս կվճարեմ, էդ դեպքում ես փողերը կուղարկեի իրենց ասած տեղը, բայց ես կարող է երկու տարի հետո պատգամավոր չլինեմ և 50 հազար դոլար պարտքը կմնա վրաս»:

Երբ Փաշինյանը պետական գաղափարախոսություն է հռչակում «ապրելու գաղափարախոսությունը», նրա թիմակիցն էլ պատգամավորական մանդատը վարկ փակելու միջոց է համարում:

Սա մտածողություն է, որը, ի վերջո, բերելու է նրան, որ մոտ ապագայում «ապրելու գաղափարախոսությունը» հակադրության մեջ է մտնելու պետականություն ունենալու անհրաժեշտության հետ:

Ի վերջո, մարդիկ կարող են «ապրել», եթե նույնիսկ պետություն չունեն (կարևորն ինչ-որ մեկը ստամոքսի հարցը լուծի) ու նույն կերպ հանուն վարկը փակելու Աղազարյանը մի օր կարող է դառնալ օտար օրակարգի սպասարկող, մանավանդ՝ գործնականում որևէ «օտար» ավելի «արդյունավետ» կարող է փակել նրա վարկերը:

Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Մեկնաբանություններ